- You go
Wherever you go today
You go today -

En nu hier opnieuw wat meer beweging in krijgen. Olé …

Eerst en vooral wil ik zeggen dat het zal moeilijk worden! En het niveau van de foto’s zal zoals de kwaliteit van de camera ook nihil zijn! Maar het zal ook wel grappig worden. Hoewel ik nu al in mijn linkerteentje voel dat het misschien niet zal lukken. Maar dat doet er niet toe. Ik zal het tenminste geprobeerd hebben. De reminder staat nu al in m’n agenda geprogrammeerd, en dit elke dag opnieuw!

Het moet vooral een uitbreiding van m’n geheugen worden, een soort van fotodagboek … het is maar hoe je het bekijkt. Maar eigenlijk wil ik dat ik er binnen één jaar zeer content kan op terugkijken en zeggen dat het zo goed als gelukt is. Volgens mij zal de voldoening enorm groot zijn, en zal het vooral zeer geestig zijn om door die vele foto’s een groter geheel te zien. Een visueel verslag van één jaar. Deze gedachte zet er mij toe aan er nu eindelijk eens mee te beginnen.

Eigenlijk is het simpel. Mijn iPhone (met de zielige ingebouwde twee megapixel camera) heb ik altijd bij. En de bedoeling is er elke dag één of meerdere foto’s mee te nemen en dan moet ik op het einde van de dag simpelweg één foto er van uploaden en daaraan eventueel een titel toevoegen. De Flickup applicatie doet dit rechtstreeks van mijn iPhone. Makkelijker kan toch niet!

Ik heb wat zitten zoeken om de geotag informatie ook mee te krijgen bij de upload, maar dit liep niet goed af. Hopelijk wordt dit verholpen in één van de volgende updates. Het zou een extra dimensie geven aan dit project.

Zie hier, dag één! Wens me veel succes en niet vergeten te bookmarken of aan de RSS-reader toe te voegen die handel!

www.flickr.com/photos/1983-be-today/

From now on, i will be uploading a photograph a day to flickr with my iPhone.

I’ll be using the in built two megapixel camera from my iPhone and an uploading application like Flickup.

It’s not about good or beautifull photographs, but more like an extension of my memory. Maybe it helps me to remember things i see in my enviroment.

On the first place, i do this for myself and my friends and maybe you will be enjoying it too.

I intend to upload a ‘photograph’ to flickr every day.

Make sure you also visit my more ’serious’ flickr account: www.flickr.com/photos/1983-be/where i post photographs where i’m acutally more proud on.

Welcome to the ‘A Flickr a day project’! This must be a fun project!

I hope to add geotag data in the future when the iPhone supports its decently.

Thanks, and wish me luck!  

Perron vijf jawel. Want de trein van drie minuten voor het uur richting Kortrijk vertrekt dan ook altijd van perron vijf. Eenmaal ik was opgestapt zat ik rustig mijn krant verder te lezen. Dat het een ander type wagon was moest aan het tijdstip gelegen hebben, zo dacht ik toen.

‘Dames en Heren, welkom in de trein met bestemming De Panne, deze trein stop in …’. Ik was standepede in lichte paniek en behoorlijk in de war! Nadat ik aan mijn overbuur vroeg of deze trein écht wel naar De Panne spoorde wist ik het zeker: ik zat op de verkeerde trein! Wat er opnieuw voor zorgde dat ik die dag nog later op mijn werk zou toekomen. ‘De trein is altijd een beetje reizen’ zei de man die mij kon bevestigen dat ik op de verkeerde trein grinnikend. Ik kon er nog mee lachen, maar was toch behoorlijk gedesoriënteerd.

Gelukkig gaat de trein naar De Panne vanuit Gent Sint Pieters dezelfde richting uit als de trein naar Kortrijk. Eerstvolgende haltes waren immers De Pinte en Deinze. Waarop de trein naar De Panne dan een andere richting zou kiezen als mijn vertrouwde trein naar Kortrijk. Het plan was dus al vlug duidelijk: afstappen in Deinze en wachten op de boemeltrein die negen minuten na het uur uit Gent zou vertrekken en stoppen in Deinze. Want zo gaat dat met boemeltreinen, die stoppen werkelijk overal! Ik neem niets voor niets de rechtstreekse trein naar Kortrijk.

Toen de trein eenmaal stilstond in het station van Deinze groette ik mijn overbuur die zijn reis naar de Panne voorzette en begaf mij naar de uitgang. Daar stapte ik op het gemak als laatste uit. Tijd had ik immers genoeg, ik was niet gejaagd want ik moest nog tiental minuten wachten in het station van Deinze op de boemeltrein naar Kortrijk.

En nu komt het, bij het afstappen werd ik gehinderd. Een man was druk in de weer om twee bordeaux rode Samsonite reisvaliezen op die trein te sleuren. En dat ging behoorlijk moeilijk! De wagon was namelijk van het type waar je ofwel anderhalve meter moet klimmen, ofwel anderhalve meter moet afdalen om het perron of de trein te bereiken.

En ik kan me perfect voorstellen dat Marc De Bel daar enorm veel moeite mee had! Dus hielp ik hem om één van die bordeaux rode valiezen op de trein te krijgen. Het was pas toen ik die loodzware bordeaux rode valies op de trein had geplofd, dat ik oogcontact had met Marc De Bel. Bedankt! Riep hij mij toe, terwijl hij met zijn ogen knipperde.

Marc de bel! Rond tien uur ’s morgens op een doordeweekse dag! Stapt op een trein met bestemming De Panne en heeft twee volgeladen bordeaux rode valiezen bij! In dat in het station van Deinze … begot!

Jawadde! Dan begint mijn slaperige hoofd, die door onvoorziene omstandigheden al volledig gedesoriënteerd en in de war was, er wel serieus op los te fantaseren! Ik zat spontaan weer in de fantastische wereld van Marc De Bel zijn boeken.

En ik voelde me spontaan weer acht jaar!

Merci Marcske … merci!

Kodak Portra 160NC film. Rolleiflex 3,5 met 75mm planar lens. Epson perfection 3200 photo scan. Marseille, maart 2008.

Le Corbusier doet wel een belletje rinkelen. Eenmaal in de buurt wil je dat wel eens zien, La Cité Radieuse dus. Zeker als zij zegt dat het de moeite is. En vond ik het de moeite? Ook al weet ik niets van architectuur en kan ik er niet echt iets zinnigs over zeggen: het was zeer zeker de moeite.

Voltooid in 1953 begot! We zitten volop in het modernisme. Groot, groter, grootst. Hoogbouw! Beton en metaal, kill en strak. Heel Brussel staat er vol van. Het ziet er niet uit, maar toen was dat modern! Alles mocht, alles kon, want expo ‘58 kwam er tenslotte aan. Optimisme troef! Heel Brussel is verminkt geweest voor en door dat modernisme. Je voelt de woede over deze verminking als je Geert van Istendael’s boek arm Brussel leest. (wat trouwens een uitstekend boek is, maar dat is voor een volgende keer)

Terug naar Marseille. La Cité Radieuse gebouwd in die gouden naoorlogse tijden dus. Een woontoren, zo noemen we dat. Tegenwoordig bouwen we geen woontorens meer, we hebben ingezien dat dit niet werkt. We willen dat niet (meer). Want het is lelijk (vooral dat) en niet zo sociaal als we dachten. Alleen maar nadelen, zo zien we dat tegenwoordig toch.

Betonnen blokken zijn het die ergens worden neergeplant en waar project ontwikkelaars grof geld aan verdienen. Veel woningen op een kleine plaats. Easy money, en vooral zeer goedkope architectuur. En men durft op de koop toe er zo’n drietal naast elkaar zetten. Ziet er nog spectaculairder uit en brengt vooral nog meer geld op.

Maar La Maison Radieuse is anders (Natuurlijk! Anders zou ik hier mijn ei niet kwijt kunnen). Het appartementsblok bevat winkels, een restaurant en hotel, dakterras met zwembadje en sportruimtes. Een mini stad in één blok. Een mix, multifunctioneel enzo. Het merkwaardigste van al vind ik dat de appartementen uit twee verdiepingen bestaan. In een appartementsblok heb je appartementen, en die bestaan uit één verdiep. Alsof het onmogelijk is dat appartement uit twee verdiepen op te bouwen. Goed gevonden!

Maar volgens mij is het niet allemaal perfect. Er woonden toen waarschijnlijk ook al geen arme stakkers. En de locatie met prachtig zicht over Marseille is ook niet slecht gekozen natuurlijk. Tegenwoordig ligt het gebouw er maar wat verlaten bij. Je had niet de indruk dat er nog veel mensen daadwerkelijk leefden. Een supermarktje was al helemaal niet te bespeuren, een hotel evenmin. Het restaurant, dat was wel open. Voor toeristen zo vermoed ik. Ook de grootte van de appartement voldoet niet meer aan huidige standaarden zo vermoed ik opnieuw. En de lange donkere gang over de volledige lengte van het gebouw vond ik ook maar kill. Maar de gang is daarentegen wel zeer breed.

Al bij al toch een opmerkelijk gebouw, de renovatiewerken waren al voorzichtig gestart. Nu al een beetje erfgoed …

Soms voel je dat gewoon op voorhand al aan. Je staat daar met je toestel, en omstaanders kijken je raar aan (wat valt hier in godsnaam aan te fotograferen, zie je hen denken). Maar je weet het, dit wordt een geestige foto. Ofwel wordt het helemaal niets.

Wel deze is dus fantastisch uitgevallen, zo vind ik toch. Trots gelijk ne gieter! En de naam, die vind ik ook niet slecht gekozen.

Kodak Portra 160NC film. Rolleiflex 3,5 met 75mm planar lens. Epson perfection 3200 photo scan. Marseille, maart 2008.

Niet echt het bloggen zelf maar eerder het fenomeen als ‘iedereen is/wordt journalist’ op het internet. Of de massa zijn de nieuwe creatievelingen. De grens tussen de traditionele media, zijnde kranten en de (openbare) TV zenders vervagen of vloeien in elkaar over. Het internet is de democratisering van de journalistiek!

Keen stelt zich daar vragen bij, hij maakt zich zorgen en maakt zich soms zelf boos. Hij heeft het over de arrogantie van de bloggers die denken dat zij het juiste nieuws vertellen of zelf moeten vertellen. Hij verdedigt vurig de traditionele media, met als grote voorbeeld de BBC. Hij gaat zelf zo ver om web 2.0, want zo noemen we dit fenomeen, één grote utopische beweging te noemen te vergelijken met de communistische maatschapij zoals Karl Marx ze beschreef.

Dat laatste is natuurlijk wel een boutade. Maar wat hij bedoelt is: journalisten zijn professionels. Ze zijn er voor opgeleid en ze werken dagelijks als journalist en worden er ook voor betaald. Het is hun job, het zijn professionals. Om dit zomaar op te heffen en iedereen voor journalist te laten uitgaan. Dit gaat volgens hem te ver. De pers gaat als het ware een wikipediasering tegemoet. Iedereen schrijft mee aan het nieuws, alle meningen kunnen gehoord worden En iedereen heeft zijn eigen grote gelijk.

Hij ontkent niet dat er zeer veel goeie schrijvers zijn die een weblog runnen. Dat kan ook niet anders met zo’n groot aanbod die het internet bevat. Het probleem is volgens hem dat de burger, de surfer, geen tijd heeft om die ene goeie weblog, dat ene goeie artikel over dat ene onderwerp terug te vinden tussen alle rommel die het internet bevat. Daar heeft de traditionele media zijn plek.

Allemaal bijster interessant, en de eerste keer dat ik zo’n stem, zo’n geluid hoor. En ik geef hem gelijk ook! Het internet staat inderdaad vol met troep zoals Keen zelf zegt. En de arrogantie van bloggers die wat te vertellen hebben over maatschappelijke problemen, politiek, of gelijk welk thema, die bestaan. Ze zien hun eigen schrijfsels voor de enige waarheid aan. Rebelleren op het internet!

En nu wordt ik wel heel persoonlijk. Ik noem twee websites die ik zelf regelmatig lees. Ik vel er geen mening over, maar ik vind het toch een goeie vergelijking. Subjectief als het ware. Eén er van is wat Keen de journalistieke troep noemt en de andere een respectabele blog, zo zie ik het toch een beetje. www.lvb.net en www.sargasso.nl. Ze zaten spontaan in mijn achterhoofd toen ik het artikel in de weekendbijlage van De Standaard las.

Een groot onderbouwde theorie ga ik hier niet over geven. Maar een verschil in stijl is er duidelijk wel! Ik heb bij beide mijn bedenkingen, maar uiteindelijk bij de een toch meer dan de andere.

Als ik werkelijk iets te weten wil komen, of de waarheid wil weten over een onderwerp, dan vertrouw ik nog steeds op de traditionele media zijnde De Standaard of deredactie.

En zo vorm ik met dit artikel mijn eigen mening en heb ik mijn eigen Keentje geslagen! De man heeft zijn succes waarschijnlijk ook wel te danken aan dit medium! Hoe dubbel …

Artikel gelezen in de traditionele weekendbijlage van de De Standaard. Hier modern te lezen. En Hier vind je nog een interessant interview met hem. Er is ook een boek uit onder de titel De @-cultuur.

Deze post bevat de volgende films: The Hudsucker Proxy, Olivetti ‘82, The Simpsons Movie, A Mighty Hearth, Mira, 4 Months 3 weeks 2 days, Blade Runner, The Edukators, Funny Games, Delicatessen, Soleil Assasine, We Feed The World, My Blueberry Nights, I’m A Legens, Cassandra’s Dream, This is England, Atonement, Once.

Een lange lijst. Maar helemaal zo lang niet als je bedenkt dat deze lijst negen maanden ver gaat. Ga er maar van uit dat ik er zeker enkele vergeten ben! Tot in April, hopelijk toch.

Klik verder voor de recensies

Kortfilms 7/10 – Boekentoren Gent, viewmaster ‘07. 17 augustus
Wat een geweldig initiatief van vzw l.e.s.i.n.i.t.i.a.l.e.s.b.b. Euh welja, waarom komt niemand daar eerder op. Zeer simpel: kies elk jaar een gebouw in Gent uit die tot de verbeelding spreekt en organiseer er een filmavond. Elk jaar is er een centraal onderwerp (dit jaar: ‘torens’) en elke avond heeft zijn ‘viewmaster’ (ik kende er wel niemand van) die de films of kortfilms uitkiest. Huur een projector, stoelletjes, en een tapinstallatie en je kan beginnen. Vooral de locatiekeuze was fantastisch. Dat de boekentoren een fantastische plaats is wist ik al. Maar de binnenplaats is normaal gezien verboden terrein. Het had echt iets eigenaardig, kijken naar het witte doek met de boekentoren op de achtergrond.

Ik vind dat wel allemaal fantastisch, maar ik ben er uiteindelijk maar twee vrijdagavonden geraakt. De eerste avond was er een selectie kortfilms. Waarvan één een aflevering van de simpsons was. Er zat ook nog een fijne kortfilm bij.

The Hudsucker Proxy 7/10 – Boekentoren Gent, viewmaster ‘07.
Tweede maal dat ik er geraakt ben kwam ik te laat voor de kortfilm, maar zag ik wel de langspeelfilm The Hudsucker Proxy.

Olivetti 82 7/10 – woensdagavondfilm canvas
Nadat ik hem (lang geleden) eens had gemist op canvas heb ik hem gezocht maar niet gevonden in verschillende videotheken. Toen ik merkte de film nog geen kwartier bezig was op canvas ben ik vlug ingesprongen. De film zelf is een verfilming van een roman van Eriek Verpaele. Het verhaal gaat over eens schrijver die op kerstavond wordt opgepakt door de politie. De reden is niet echt duidelijk, maar dan begint het verhaal en wordt zijn levensverhaal verteld. Echt een mooie film en de flashbacks in de film zijn zeer leuk weergegeven. Zeer van genoten van deze film, maar hij zal toch niet blijven plakken. Nu enkele weken later kan ik mij niet veel meer herinneren. Maar toch zeker de moeite waard voor een vlaams filmke.

The Simpsons Movie 6/10 – Kinepolis Gent
De eerste avond dat hij in de bioscoop uit was ben ik hem gaan zien. The Simpsons Movie! Lang, zéér lang is er op gewacht. Blijkbaar wouden ze niet het risico nemen om té vlug een film in elkaar te steken die dan gigantisch ging floppen. Zoals in vele recensies te lezen valt is het eerste half uur echt geniaal. De rest van het verhaal is ook wel oké, maar ik had niet het gevoel dat ik naar een echte speelfilm aan het kijken was maar eerder naar een uitgerokken simpsons aflevering. Ontgoochelend? Neen niet echt, maar enorm blijven hangen heeft hij ook niet gedaan. Ohja, en ga nooit naar de allereerste vertoning van een overgehypte film. Wat een volkje in de zaal! Mensen van alle slag. En hectisch én popcorn én chips én roepen en tieren … verschrikkelijk. De middelmatige film heeft het kinepolis bioscoopbezoek toch een beetje gered. Al kun je toch niet van een zeer succesvolle simpsons verfilming spreken.

A Mighty Hearth 8/10 – Kinepolis Gent
Een avant première met gratis tickets, gewonnen via De Morgen. Fijn! En zeker als het over een film van Michael Winterbottom gaat. Winterbottom moet zo ongeveer elk jaar een film uitbrengen. Altijd iets totaal anders. ‘9 songs’, ‘Welcome to Sarajevo’, ‘In This World’ en ‘The Road to Guantanamo’, stuk voor stuk zeer deftige films die ik van hem al gezien heb. Een talent die er aan een ongelooflijke snelheid aan doordoet.

Nu dus ‘A Mighty Hearth’ met Angelina Jolie in de hoofdrol (al had ik pas tegen het einde van de film door dat de hoofdrolspeelster … jawel … Angelina Jolie was). Het tragische waargebeurde verhaal wordt chronologisch verteld en soms had ik echt het gevoel naar een documentaire te kijken. Zo komen bijvoorbeeld de namen van de personage’s over het scherm gerold in documentaire stijl en wordt er ook ‘los uit de pols’ gefilmd.

Al bij al een deftige filmpje. Al had de persoon in de cinema naast mij het wel moeilijk met Angelina haar 2 kreten. De eerste keer als ze verneemt dat haar man de keel is overgesneden. En de tweede keer tijdens de bevalling. “Was dat nu echt nodig die bevalling nog eens te tonen?!” Wel, ik vond de film juist veel te lang aanslepen. Het laatste uur redde naar mijn gevoel de film. Niet slecht zonder meer.

Mira 6/10 – huur dvd bibliotheek Gent

In 1905 wordt bij Avelgem in West-Vlaanderen een brug gebouwd over de Schelde. De bewoners van de nabijgelegen Waterhoek komen in verzet, want ze zijn bang voor de ‘teleurgang’ van hun cultuur. Twintig jaar later baseert Stijn Streuvels een roman op de gebeurtenissen van toen: over de moord op een landmeter en zijn knecht, en over de ingenieur van de brug die verliefd wordt op een plaatselijke schoonheid, ‘Mira’. In 1971 wordt De teleurgang van de Waterhoek een film.

Klinkt ongelooflijk saai hé. Welja, het gaat hier dan ook over een typisch vlaams boerefilm uit 1971. Jan Declair (in zijn filmdebuut) is er nog een twintiger maar steekt naar mijn mening dan al kwa acteerniveau ver boven de rest uit. Want hoe sommige dialogen overkomen is echt verschrikkelijk. Het mag dan al om een film uit 1971 gaan maar meestal is het echt bedroevend. De dialogen zijn in iets of wat plat vlaams dialect, maar net niet genoeg want anders zou de film ondertiteld moeten worden. De reden waarom ik hem gehuurd heb is omdat ik de brug in Avelgem ‘ken’. Geef toe een goeie reden!

4 Monts, 3 Weeks, 2 Days 7/10 – Studio Skoop, Gent

Je bent er toch van bewust dat het wel een héél zware film is hé?! Ik heb al verschillende zien naar buiten gaan. Vooral mannen dan!

Je wilt je ticketje aan de kassa kopen en krijgt zoiets te horen. Begon al goed! Inderdaad het is een zwaar filmpje, maar flauw vallen van expliciete beelden hoeft nu ook niet echt. Wel een zéér puike film en verdiende winnaar van de gouden palm in Cannes. Kwa stijl kan je het best vergelijken met het sociaal realisme van de Belgische broers Dardenne. Los uit de pols, doordachte locaties, lange shots, geen nootje muziek … Het verbaast me niets dat zo’n film wint op een festival als Cannes.

Vooral het ene shot aan de familietafel is ongelooflijk sterk! Minutenlang gaat het shot door. De wanhoop bij het meisje komt enorm sterk naar voor terwijl de rest gewoon verder leutert aan tafel. Op dat moment kon ik mij het sterkst inleven in het personage.

Ijzersterke film, maar ik vrees dat ik hem niet eeuwig zal herinneren.

Blade Runner 5/10 – computer
Blade runner, een klassieker in het science fiction genre. Ik had hem nog niet gezien en blijkbaar heb ik ook niet veel gemist. Het verhaal begint goed en de sfeer zit ook goed. De film dateert van ‘82 en de special effect voelen nog niet echt gedateerd aan, maar naar het einde toe wordt het écht wel cliché.

‘The good guy’ tegen de robots met een mad proffessor in een bijrolletje. En als het echt niet erger kan, ‘The good guy’ wordt verliefd op de sexy robot die hij in feite moet vermoorden. Saai en voorspelbaar! Indiana Jones in het jaar 2020.

Oh, en dit moet zowat de eerste science fiction film zijn met product placement! Coca-Cola, TDK en buddweiser komen zo opvallend in beeld dat dit simpelweg geen toeval kan zijn. Doe het dan iets subtieler zoals in de serie thuis asjeblieft!

The Edukators 6,5/10 – computer
Verrassend (en grappig) einde van een film die toch wat lang aansleept. De film wordt naar mijn gevoel echt gered in de laatste drie kwartier. De film krijgt zo’n rare wending dat het echt interessant wordt. Wat zeg ik, hilarisch! Je gijzelt iemand in een chaletje in de bergen, maar dan verwacht je toch niet dat de persoon die je gijzelt spaghetti begint te maken. En wat je zeker niet verwacht is dat het ’slachtoffer’ sympathie begint te krijgen voor de gijzelaars! Zeer verrast was ik dan ook op het einde (zei ik dit al?) dat het slachtoffer geen les trekt uit z’n gijzeling en blijkbaar toch niets heeft geleerd. Eind goed al goed, alles blijft zoals voorheen, en de wereld blijft door draaien. Leuke film!

Funny Games 9/10 – computer
Ik kende Michael Haneke helemaal niet! In de cinema zag ik ooit caché, zijn laatste film. Maar daarvoor kende ik Haneke totaal niet. Caché viel zo goed mee dat ik besloot wat ander werk te bekijken. Haneke maakt geen lichte films, dat is duidelijk. Hij heeft een zéér speciale manier van films maken. Bij caché had ik ook ‘dat’ gevoel. Bij funny games had ik het zowaar nog véél erger. Welk gevoel? Ik weet het niet! Die films blijven gewoon enorm plakken aan je lijf. Er klopt iets niet aan. Je voelt je er niet gerust bij.

Kort gezegd, een mooi gezinnetje wordt overvallen, gegijzeld, gepest en uiteindelijk mishandeld en vermoord. En ondertussen moet je maar toekijken hoe alles zéér rustig verder zijn weg gaat. Vreselijk! Je kan niet ingrijpen natuurlijk, want het is film, en film is fictief. Maar als plots één van de personages tegen de camera begint te spreken ben je wel heel verward.

Zeer akelige film. En zeer typisch dat Hollywood hier een remake van maakt!

Delicatessen 5/10 – computer
Op aanraden van een goeie vriendin gezien. Een algemene repetitie van Jean-Pierre Jeunet op Le Fabluleux destin d’Amélie Poulain. Zo kun je het wel zien. Wat ik er van vond? Ik weet het niet. Moe, half aan het kijken, niet mee geraken in het verhaal. Ik vrees dat ik het nogmaals zal moeten zien.

Soleil Assassine 6,5/10 – huurdvd bibliotheek Gent
Het is maar omdat ik de cover nog interessant vond dat ik de film meenam uit de beperkte collectie van de bibliotheek van Gent.

It is a brilliant statement for freedom of speech, self, and artistic expression..

Ja zo kun je het wel samenvatten, maar eerlijk gezegd ik herinner er me niet veel van. Poezie en alochtone jongeren in Algerije die een band hebben met Frankrijk. Zoiets? Geen idee, maar tijdens het kijken wel van genoten. Volgende film aub …

We Feed the World 6/10 – computer
Is dit geen documentaire van Hubert Sauper die eerder al Darwin’s Nightmare maakte? Blijkbaar niet, kom ik nu te weten.

De industrialisering van onze voedselketen en een globaliserende wereld zorgen ervoor dat groenten, vlees en vis nog nooit zo goedkoop en voorraadig zijn. Dat dit niet altijd een goeie zaak is, laat deze documentaire zien. Toevallig zag ik een paar dagen geleden nog deze documentaire op tegenlicht via uitzendinggemist.nl over hetzelfde thema.

Zeer moeilijk om hier een mening over te vormen, dus misschien laat ik het maar hierbij. Maar het interview met de Nèstlé CEO is wel ongelooflijk!

My Blueberry Nights 7/10 – Sphinx Gent
Ik ken het werk van de (zo zegt men toch) grootmeester Kar Wai Wong niet. In the mood for love heb ik gezien dacht ik. 2046 zeker niet. Maar het was op basis van Osahi’s recensie dat ik naar de cinema trok. Al had ik wel nog iemand te overtuigen. De vormgeving en de foto van de filmaffiche sprak mij enorm aan. En zou Norah Jones kunnen acteren? Over dat laatste kan ik al zeggen dat dit zeker zo is.

Het verhaal is belachelijk simpel, en de sfeer zit de volledige film zeer goed. Al mocht het misschien af en toe wat vlugger. Het grootste probleem met de film was volgens mij dat er niet echt een hoogtepunt in zat.

Maar wat een heerlijk kleurenpalet heeft deze film. En Cat Power – The Greatest is een fantastisch nummer! En het versnelde beeld van vanille ijs die smelt over een bosbessentaart blijft eeuwig in m’n geheugen plakken! Al bij al niet zo slecht die film. Wordt misschien wel beter na een tweede kijkbeurt.

I’m A Legend 2/10 – Kinepolis Gent
Veel woorden ga ik hier echt niet aan vuil maken. laat ik gewoon citeren wat PJ een paar dagen later er mailsgewijs had over te vertellen.

I’m a legend, slechtste film ooit, nen film dat eigenlijk een verhaal heeft voor KNT maar ze hebben er een hond een alleenstande moeder met kind, shrek, en een christelijke kolonie met een kerk op vijftig meter van de poort in gestoken plus aangevuld met nen bob marley zonder joint zodanig datie KT is.

Ohja, de score, 0 is maar nul en 1 is geen, dus een 2 dan maar.

Cassandra’s Dream 8/10 – Cinema Diagonal te Montpellier
Woody Allen draait tegenwoord films alsof het worstjes zijn. Het grote verschil is dat hij z’n oude vorm weer heeft teruggevonden en opnieuw films draait die het bekijken waard zijn. En hij draait ze tegenwoordig ook in Europa. Cassandra’s Dream, de derde film die hij in Londen draait. Al kijk ik eigenlijk vooral uit naar zijn volgende (de man weet van geen ophouden en hij zou in feite al lang op pensioen moeten zijn). Vicky Cristina Barcelona is al ingeblikt (in Barcelona!), en Scarlet Johansson (ze werken graag met elkaar heb ik gelezen) zou er één van de hoofdrollen spelen.

Maar het gaat dus over zijn laatste. Een verhaal die enorm veel meeheeft van Match Point. Hoe ver kun je gaan om je huidige levensstandaard te behouden of zelf te versterken. Je kunt in het leven bepaalde beslissingen maken waarbij je eventjes je geweten aan de kant moet schuiven, om daarna een welvarend leven te lijden. Inderdaad er vallen net als in Match Point opnieuw lijken. Ongelooflijk spannende film opnieuw, en ik kreeg op bepaalde momenten echt medelijden met de personages. Meer dan de moeite waard.

De fotografie vond ik ook opmerkelijk. Chaotisch en nerveus gefilmd. Jaren ‘80 ogende interieurs/kleren/wagens, gecombineerd met het hedendaagse Londen. Allemaal zeer eigenaardig en verwarrend. Toch het kijken waard!

This is England 8/10 – computer
Wie kent ze niet, de godsdienstles-films à la American History X. Je kiest een film die je leerlingen niet anders dan cool kunnen vinden plus een moraal van het verhaal op het einde van de film. In dit geval zorgt veel ‘gefuck you’ en punk muziek voor de cool en het nutteloze racisme voor de moraal van het verhaal. Oh, net zoals American History X in feite!

Pas op. Ik vond hem goed. Echt goed! Je hebt echt sympathie met het hoofdpersonage. Je snapt zijn reacties en manier van doen. Zeker voor zo’n jonge knul die net een moeilijke periode doormaakt. De settings en kostuums zijn ook helemaal jaren ‘80. En zoals in elke goeie godsdienstles-film eindigt de film positief en symbolisch. In This is England wordt op het geluid van een zeemzoet nummer een vlag in de Atlantische Oceaan gegooid waarna de hoofdrolspeler je nog eens diep in de ogen (de camera) kijkt. Eind goed al goed en misschien kan de godsdienstleraar op de pianotonen van de aftiteling nog wat duiding geven.

In feite is de film een terugkijk op de woelige jaren ‘80 onder ijzeren dame Margaret Thatcher met economische recessie, grote economische en sociale hervormingen en daarbovenop de Falklan oorlog verteld aan de hand van een verloren zachtaardig jongentje.

Simpelweg de moeite waard om te zien!

Atonement 9/10 – Kinepolis Gent
Kostuums, landschappen, kastelen op het Britse platteland, adelheid, verboden liefde, oorlog, valse beschuldigingen… Een echt Brits kostuumdrama op de achtergrond van de nakende tweede wereldoorlog. Zo hebben we er al veel gehad! Maar deze moet je echt een kans geven. Fantastische sfeerschepping, zeer mooi gefilm, een ongelooflijk indrukwekkende (en dure) strandscène. Maar je hebt toch even de tijd nodig om over that typical British accent te geraken. Ik denk dat menige vrouw hier met traantjes naar buiten gelopen is in de cinema. Een check up bij PJ (een maat die me vergezelde) leerde mij dat het voor ons beiden nipt was. Om maar te zeggen … een film die indruk nalaat!

I’m Not There 6/10 – Sphinkx
I’m Not There. I Don’t understand. Dat de man (Bob Dylan) zijn leven complex is. Dat geloof ik wel. Dat deze film dan ook zo complex in elkaar moest zitten. Dat is iets anders. Niet dat het mij niet geboeid heeft. 

Once 8/10 – Computer
Once is zo’n filmpje die plots in de IMDB top #250 terecht komt om dan weer langzaam en onopgemerkt te verdwijnen en vergeten te worden. Niet dat het een slechte film is. Dat zeker niet, maar het is geen film die lang zal blijven nakleven in m’n gedachten. De film ziet er ten eerste al zéér onprofessioneel uit. Het lijkt eerder een uit de hand gelopen eindwerk die met een goedkoop handcameraatje gefilmd is. De sterkte van de film zit in de geloofwaardiheid van de conversaties, en dan vooral van de hoofdpersonages.
In het kort gaat het over twee muzikanten die elkaar op straat ontmoeten in Dublin. Beide hebben een totaal andere sociale achtergrond, maar beide dezelfde passie. Muziek! Leuk om te weten is dat de hoofdacteur de frontman is van The Frames.
De film deed me eigenlijk denken aan het tweeluik Before Sunrise/Before Sunset. En dit is een compliment! Regenachtige avond, knus voor de TV. Dit is een aanrader!

De print zelf hang ik ergens op. Noem het gerust beroepsmisvorming! Nietwaar?

Onderstaand filmpje is een uitstekend voorbeeld van wat mogelijk is, en waarom dit simpelweg den toekomst is. In het filmpje zien we een Amerikaanse onderzoeker (universiteit van New York). Hij presenteert de technologie op de TED conferentie (waar ik al eerder over sprak). Een schitterende demo!

[youtube]http://youtube.com/watch?v=PLhMVNdplJc[/youtube]

En zo kom ik bij de ware reden van deze post. Ik ben al een eindje aan het broeden op een iPhone recensie. Die moest er natuurlijk aankomen! Een ongelooflijk machien én multitouch. En dit is nu net één van de sterkste punten van dat machien. Later meer daar over.

En als iemand daar nog in geïnteresseerd is, mijn filmrecensies van afgelopen half jaar, die komen er aan hoor! En wie weet wordt mijn flickr account ook nog een geüpdatet met nieuw materiaal, hoewel het op dat vlak ook stilletjes is. Daar zit het slechte weer misschien voor iets tussen.

Hij was in zijn gat gebeten! En terecht. Op de koop toe moet hij zich de laatste jaren telkens weer verantwoorden voor het Vlaanderen dat niets anders te doen heeft dan over een pintje te zeuren. Als het de pintjes niet zijn die te duur zijn, dan zijn het de frieten. Om nog over de tickets te zwijgen.

“Ik ben diegene die nooit goed kan doen, sorry, someone has to take responsibility”. Ik vind dat we met Rock Werchter in de Champions League van de festivals moeten blijven spelen, en de wereld komt alleen maar kleiner”.

Maar de tijden veranderen, en zoals Herman zegt: de wereld komt kleiner en de globalisering is ook van toepassing op festivals. Noord Europa, Zuid Europa en nu ook Oost Europa organiseren ook een fantastisch festival en die willen ook een fantastische affiche. En de wereld is groter dan Europa alleen: Zuid-Oost Azië, Japan en Amerika willen er ook één. Daarbij komt nog het feit dat je tegenwoordig supergroepen hebt die mondiale supersterren zijn. En al die supergroepen moeten in twee maanden tijd (want zo lang duurt het mondiale festivalseizoen) ettelijke festivals doen. En op dat moment geldt de wet van vraag en aanbod, met superprijzen tot gevolg. “Om maar één voorbeeld te geven, één van de groepen kost één miljoen euro” zo zei Herman tijdens Phara. En daar heeft Herman natuurlijk een punt. Een goedkoper festival kan. Maar dan zal het met minder zijn. En dan zal Werchter niet meer meedraaien bij de wereldtop op het gebied van festivals.

Maar het probleem is toch eingelijk simpel. De rasechte Werchter bezoeker die er al meer dan tien jaar naartoe trekt en zelf nog naar Torhout is geweest, die gaat naar Werchter met het gedacht om goed veel bier te drinken, te genieten van het (hopelijke) mooie weer, de fantastische sfeer en de uitstekende affiche natuurlijk. Want Werchter is een fenomeen, Werchter is van ons. En groot gelijk hebben ze!

Maar het festival is veranderd, geëvolueerd, mee met zijn tijd. Je betaalt toch geen 165 euro (+17 euro camping) voor 4 dagen van de sfeer te genieten. Neen je gaat voor de muziek, voor het aanbod van de fantastische groepen die allemaal in één weekend op één plek komen tesamen komen. En dan is 165 euro zijn geld waard. Ik ben er zelf nog geweest toen het nog ‘betaalbaar’ was (al vond ik het toen al veel geld). Want ik wou dEUS én Ryan Adams zien (al bleek later dat Ryan niet afkwam). Dus kocht ik een ticket. Er zijn trouwens meer dan genoeg festivals waar de sfeer fantastisch is. Dus eerlijk gezegd, al dat geklaag over dure tickets in de media vind ik een beetje overroepen. Met andere woorden: ik steun Herman.

Maar voor alle duidelijkheid: Werchter, daar ga ik al jaren niet meer naartoe. De affiche spreekt mij niet aan. Te mainstream, te algemeen, te massabedoening. Maar toegegeven, dit jaar twijfel ik oprecht! 75 euro, voor de vrijdag. Neil Young! Een ticket voor een optreden van hem enkele weken geleden in Antwerpen kostte nog veel meer, en dan heb ik maar één optreden gezien. Dus wie weet, misschien zie je er mij dit jaar wel.

En toch wringt er blijkbaar iets bij het gehele verhaal. Ik was zeer verbaasd toen ik Phara haar opiniestuk las op de website van het praatprogramma (die je hieronder nog eens kan vinden). Daarin komen we meer te weten over de echte Herman achter de camera en maakt Phara ook wat rake opmerkingen.

Eerst is een glas water genoeg, later spot hij er mee. De kleine Belgische groepen worden onderbetaald terwijl de grote sterren het grote geld opslikken. En hij zit toch bij livenation,heeft hij dan niets te zeggen? En dan Phara kanker toewensen en een telefoon vernielen. Je weet niet meer wat je er moet van denken.

Ach, de tol van de roem zeker? Tot op werchter. Misschien!

Voor wie het interview bij Phara en het opniniestukje van Phara nog eens wil zien en lezen. Klik verder.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=blQAAwX0-fI[/youtube]

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=094MQvND4Y0&feature=related[/youtube]

Phara: Herman en de pint

18-03-2008 · 2 reacties

door Phara De Aguirre

20 cl., we waren mis, we hadden naar beneden afgerond. Herman rondt af naar boven. Voor één drankbon betaal je deze zomer op zijn festival 2,50 euro want Herman wil dat het vooruit gaat aan zijn kassa’s. Met 2,50 gaat het beter vooruit dan met 2,20. Maar voor de snelle beslisser zijn er koopjes te doen. Op de website kan je nu al drankbonnen bestellen. Wie er 20 koopt, krijgt er één gratis, 40 + 2, 60 + 3, 80 + 4. ‘Er zijn al 200.000 drankbonnen verkocht,’ glunderde Herman in onze uitzending. Dat is 500.000 euro op de rekening, drie maanden voor de eerste pint getapt is. ‘Daar kan ik mijn belastingen mee betalen om de VRT te financieren,’ zei Herman. Verstandige kerel, die Herman.

Een drankbon cadeau
25 cl bier – volgens onze bronnen minder alcoholisch dan een gewone pint want dat drukt het aantal zatlappen op de weide – voor 2,50 euro. De festivalgangers kunnen zich op de dijk van Knokke wanen. Als je twintig bekers terugbrengt, krijg je een drankbon cadeau. Jij wel, die negentien andere bekerbezitters hadden maar sneller moeten zijn. Groene jongen, die Herman.

 

Voor we begonnen, vroeg ik hem of hij niet liever een glas wijn of bier dronk tijdens de uitzending. Hoefde niet, zei Herman. Dat glas water met schijfje citroen volstond. Zo kon hij tijdens de uitzending zeggen dat hij water dronk om de VRT te leren besparen. Na de uitzending, buiten ’t zicht van de camera’s, dronk hij geen water meer. Handige kerel, die Herman.

Het kan duurder
165 euro kost een combi-ticket deze zomer voor het beste muziekfestival ter wereld. ’t Kan duurder, weten we uit de krant. ’t Kan ook goedkoper, maar dan krijg je niet de groepen die Herman geregeld krijgt. Bij Herman krijg je waar voor je geld, zijn affiche mag gezien worden. Chapeau voor Herman. Als hij dat ‘waar voor je geld’ nu ook op zijn drank zou toepassen, zouden we twee keer chapeau zeggen, maar nu zijn we weer aan ’t zeuren, vindt Herman.

Laat dat jonge volk maar werken voor dat ticket, zei Bert Geenen. Ik kon hem geen ongelijk geven. Voor wat hoort wat. Zo voed ik mijn kinderen ook op. Maar dat mijn kroost moet werken én drinken om een artiestengage van één miljoen euro te betalen, kan er bij mij niet in. Namen mocht Herman niet noemen, dat staat zo in het contract. Hij heeft trouwens niets te maken met die artiestengages. 500 % gestegen in zeven jaar tijd. Allemaal de schuld van de managers van die artiesten en daar hebben die machtige maar goedmenende jongens van Live Nation niets aan te zeggen. Er zijn wel groepen waar Herman wel iets aan te zeggen heeft. Die betaalt hij 500 euro om op Werchter te spelen, maar als je ze in je jeugdhuis wil laten optreden, moet je 1000 euro op tafel leggen. Maar wij kennen er niets van, zegt Herman. Wij zijn bekrompen wezens die liever in Tsjetsjevië rond de kerktoren draaien dan op de wei in Schuerania te dansen. Een man van de wereld, die Herman.

Sluiswachter
Een dag na onze uitzending dronk ik in Brussel een pint – 33 cl, in een glas, 1,80 euro – met een man die er meer van weet dan ik. ‘Herman is de sluiswachter in ons land als het over optredens van muziekgroepen gaat, je had gelijk.’ Volgende keer mag hij mee aan tafel als Herman te gast is. Hij heeft me beloofd dat hij zijn mond zal open doen, iets wat vele anderen in muziekland niet durven. Herman kan je maar beter te vriend houden, je weet maar nooit.

Je wenst een mens geen kanker toe
Mijn vriend zal hij nooit worden, Herman. Niet om wat hij in de uitzending gezegd heeft, daar kunnen we tegen, dat hebben we zelfs graag. Wel om wat hij na de uitzending gezegd heeft. Niet tegen mij, maar tegen een collega die zich even uit zijn gezelschap wou verwijderen om in het rookkot van de VRT een sigaret op te steken. ‘Ik wens je veel kankers,’ zei Herman. Sorry Herman, dat doe je niet. Je wenst een mens geen kanker toe, ook niet als hij kritisch is.

En dan zwijg ik nog over de manier waarop je tegen de bewaker van de VRT tekeer bent gegaan. Ik hoop dat je de rekening betaalt van de telefoon die je vernield hebt, anders zullen wij nog meer water moeten drinken. Het ga je goed, Herman, ik wens je een fantastisch festival.

Een discotheek met een foute naam in Montpellier, waar ik volgende week opnieuw naartoe trek. Het filmpje kocht ik in Montpellier zelf. Keuze hadden ze niet. Niet dat het een slechte film is, maar ik ben de laatste maanden nogal gehecht aan de Kodak Portra NC.

Vijf euro betaalde ik er voor! Maar liefst €1,5 meer dan wat ik normaal betaal. Deze keer neem ik er hopen van mee. Ik zal ook proberen meer foto’s te nemen met mijn Nikon op 35mm film. Want herinnert u zicht het verhaal over de tweedehands filmscanner die ik kocht bij Fotoshop Gent, maar waar ik uiteindelijk niets mee bleek te zijn omdat er een stuk ontbrak? Dirk (want zo heet de man, ontdek ik via Bruno die er vaste klant is) is zo vriendelijk om voor mij op ebay het ontbrekende stuk te kopen. Gratis en voor niets! Mooi zo. Met een beetje geluk en tijd zal ik die scanner toch nog kunnen gebruiken. 35mm film, die ik professioneel zal kunnen scannen. Ik ben benieuwd.

En wat vind ik van bovenstaande foto zelf? Ik heb het gevoel dat ik wat dichter bij het onderwerp mocht gaan. Te veel plas, te weinig Havana.

Fujifilm Pro 160C film. Rolleiflex 3,5 met 75mm planar lens. Epson perfection 3200 photo scan. Montpellier, november 2007.

Ik wist dat er naast Antwerpen ook in Charleroi een fotomuseum is. Een prachtig museum met een schitterende vaste collectie zo zei Julien. Waarop van Quickenborne zijn notitieboekje bovenhaalde en het noteerde.

Ik had het niet genoteerd, maar het was mij niet ontgaan. Toen het dit weekend nog eens prachtig lenteweer (in de winter) leek te zijn werd er prompt een city-trip naar Charleroi gepland. Chaleroi! Als er één stad is waar je niet zomaar voor de fun naartoe trekt is het toch wel Charleroi. En wees gerust, die gedachte is bevestigd geweest!

Het begint al als je toekomt in Charleroi-sud terminus met de trein. Fabrieken grijs en grauw, spoorwegen en autostradebruggen ’sieren’ het landschap. Maar het was mooi weer! We trokken het centrum in, waar er de wekelijkse zondagsmarkt bleek te zijn. Enorm grote markt, iedereen op de been, en vooral enorm veel hamburger/hotdog/mitraillette kraampjes gespot.

Na een pint (grand ou petit? Grand s’il vout plait!) en een metraillette mergueze met mayonaise deden we nog vlug een tour door de markt die we eigenlijk zo vlug mogelijk wouden ontwijken wegens mjah … een beetje aan de foute kant. En dat is nog vriendelijk uitgedrukt.

Dan de bus op naar het fotomuseum. Bedankt aan de enorm vriendelijke mens (zo te zien kwam die net van de markt) die ons op tijd waarschuwde voor de halte die we moesten nemen. We stapten uit, en voor ons is het museum in een oude abdij gelegen.

Over het museumbezoek kunnen we vrij kort zijn. Nochtans de reden van deze blogpost! Het onthaal was enorm onvriendelijk en de prijs schappelijk.

De tijdelijke (naast de vaste) expositie bestond uit de Amerikaan Joel Meyerowitz en de Waal Marc Wendelski. Zéér knappe beelden van de Amerikaan. Portretten, landschappen en reportagefotografie. Hij doet het allemaal. Wat ik nog het interessantse vond is om het kleurverschil te zien tussen een originele fotoafdruk op fotopapier en een digitale HP print. Die digitale prints zijn toch allemaal wal fluorder. Digitaal printen is toch net niet hetzelfde als een goeie oude analoge afdruk. Het was nog maar eens bewezen! Al had ik om eerlijk toe te geven misschien de twee niet uit elkaar kunnen halen moest het er niet bij vermeld staan.

Het museumbezoek was dus zeker niet slecht begonnen, maar wat daarna kwam is toch wel heel triestig. Het verdere bezoek van het museum was een teleurstellende ervaring en kon na het bezichtigen van de vaste collectie het goeie werk van Marc Wendelski absoluut niet meer goed maken. Ik wou er zo vlug mogelijk buiten.

Het niveau van de rest van de tentoonstelling doet denken aan een bezoek aan een lokaal museumpje zoals het borstelmuseum of het vlasmuseum om maar iets te noemen. Vergeelde en afvallende plakaatjes bij de foto’s. Krantenknipsles en gedateerde foto’s uit magazines die voorbeelden van fotomanipulatie moeten voorstellen. Wat is substractieve en additieve kleurmenging. Het op een kindvriendelijke manier uitleggen wat diafragma en scherptediepte is aan de hand van proefjes. Ongelooflijk saai dus! Er worden daar zeker bussen vol schoolkinderen aangevoerd!

De vaste collectie foto’s was ook al niet veel soeps. Een handvol statige portretten en postkaartfoto’s van voor den oorlog. Ik was niet onder de indruk! Het enige lichtpuntje was misschien de collectie fototoestellenn, al bij al ook niet speciaal. Maar ik wou er dus zo vlug mogelijk buiten. Veel interesse in Marc Wendelski had ik dan ook niet meer. Ook wel omdat ik z’n werk herkende en me bekend voorkwam. Al herinner ik me niet van waar.

Eenmaal buiten bleek de zon nog steeds te schijnen! Het kon de dag niet meer verpesten, en de tussenstop in het vertrouwde Brussel maakte al veel goed.

Al bij al een geslaagde city trip over de taalgrens. Volgende keer in de reeks: Luik!

En Charleroi ga ik enkel nog heen als ik het vliegtuig moet nemen.

Ken loach behandelt in zijn films altijd het onrecht in de wereld. Ditmaal koos hij voor een actueel en lokaal thema. Met de eenmaking van het Europese continent gingen de arbeidsgrenzen langzaam open en komen Oost-Europese arbeiders naar het westen om er te werken onder dezelfde arbeidsvoorwaarden. Dat dit niet altijd even fair gebeurd, wou Ken Loach hier aankaarten.

Het interessante aan de film is dat de film niet wordt verteld vanuit het standpunt van het slachtoffer. Angie heeft er al een dertigtal jobs op zitten en wanneer ze op haar laatste job onterecht wordt ontslaan is ze het beu en besluit ze haar eigen interim bureau voor buitenlandse werkkrachten op te starten. Ze heeft ervaring en gelooft dat ze het zelf ook kan. In het begin is het de bedoeling om alles legaal te doen, maar naarmate de film vordert loopt het allemaal uit de hand en wordt ze uiteindelijk zelf het slachtoffer van haar eigen hoogmoed.

Doorheen de film begin je een afkeer te krijgen van het personage, maar langs de andere kant versta je ook wel in welke moeilijke situatie Angie zelf zit en kan je soms zelf begrip opbrengen voor haar handelen. Dat ze het allemaal niet slecht bedoelt blijkt ook enkele keren uit haar handelen.

Moraal van het verhaal is dat er uiteindelijk geen echte winnaars zijn aan het opengooien van de arbeidsmarkt. Alleen de bedrijven die hun werk aan een lager loon kunnen afwerken zijn de echte winnaars. Als het ware een pamflet voor een vakbond!

Zeer content dat ik deze film gezien heb. Het doet er me aan denken dat ik zijn vorige film The Wind that Shakes the Barley, die vorig jaar de gouden palm in Cannes won, nog eens moet zien. En zo heb ik mezelf via deze post bewust van gemaakt dat m’n filmrecensies niet echt meer up to date zijn. Maar die komen er aan.

Een geweten schoppen niewaar!

Er passeert daar dagelijks ongelooflijk veel volk. Maar wie o wie weet het zijn? En wie heeft er al ooit iemand zien binnen gaan. Bestaat de zaak nog?

Ohja ik weiger deze (of gelijk welk andere) foto te croppen! Die zichtbare randjes van de huizen er naast storen mij niet …

Kodak Portra 160NC film. Rolleiflex 3,5 met 75mm planar lens. Epson perfection 3200 photo scan. Gent, november 2007.