—

Het is 9u20 en ik kwam hopeloos te laat wakker. Ik zou die dag te laat komen op het werk, wat altijd wel eens kan gebeuren. Het voordeel was dat ik op mijn gemak kon douchen, ontbijten, en naar het station wandelen. Waar ik nog rustig de tijd had om de krant te lezen op het vertrouwde perron vijf.

Perron vijf jawel. Want de trein van drie minuten voor het uur richting Kortrijk vertrekt dan ook altijd van perron vijf. Eenmaal ik was opgestapt zat ik rustig mijn krant verder te lezen. Dat het een ander type wagon was moest aan het tijdstip gelegen hebben, zo dacht ik toen.

‘Dames en Heren, welkom in de trein met bestemming De Panne, deze trein stop in …’. Ik was standepede in lichte paniek en behoorlijk in de war! Nadat ik aan mijn overbuur vroeg of deze trein écht wel naar De Panne spoorde wist ik het zeker: ik zat op de verkeerde trein! Wat er opnieuw voor zorgde dat ik die dag nog later op mijn werk zou toekomen. ‘De trein is altijd een beetje reizen’ zei de man die mij kon bevestigen dat ik op de verkeerde trein grinnikend. Ik kon er nog mee lachen, maar was toch behoorlijk gedesoriënteerd.

Gelukkig gaat de trein naar De Panne vanuit Gent Sint Pieters dezelfde richting uit als de trein naar Kortrijk. Eerstvolgende haltes waren immers De Pinte en Deinze. Waarop de trein naar De Panne dan een andere richting zou kiezen als mijn vertrouwde trein naar Kortrijk. Het plan was dus al vlug duidelijk: afstappen in Deinze en wachten op de boemeltrein die negen minuten na het uur uit Gent zou vertrekken en stoppen in Deinze. Want zo gaat dat met boemeltreinen, die stoppen werkelijk overal! Ik neem niets voor niets de rechtstreekse trein naar Kortrijk.

Toen de trein eenmaal stilstond in het station van Deinze groette ik mijn overbuur die zijn reis naar de Panne voorzette en begaf mij naar de uitgang. Daar stapte ik op het gemak als laatste uit. Tijd had ik immers genoeg, ik was niet gejaagd want ik moest nog tiental minuten wachten in het station van Deinze op de boemeltrein naar Kortrijk.

En nu komt het, bij het afstappen werd ik gehinderd. Een man was druk in de weer om twee bordeaux rode Samsonite reisvaliezen op die trein te sleuren. En dat ging behoorlijk moeilijk! De wagon was namelijk van het type waar je ofwel anderhalve meter moet klimmen, ofwel anderhalve meter moet afdalen om het perron of de trein te bereiken.

En ik kan me perfect voorstellen dat Marc De Bel daar enorm veel moeite mee had! Dus hielp ik hem om één van die bordeaux rode valiezen op de trein te krijgen. Het was pas toen ik die loodzware bordeaux rode valies op de trein had geplofd, dat ik oogcontact had met Marc De Bel. Bedankt! Riep hij mij toe, terwijl hij met zijn ogen knipperde.

Marc de bel! Rond tien uur ’s morgens op een doordeweekse dag! Stapt op een trein met bestemming De Panne en heeft twee volgeladen bordeaux rode valiezen bij! In dat in het station van Deinze … begot!

Jawadde! Dan begint mijn slaperige hoofd, die door onvoorziene omstandigheden al volledig gedesoriënteerd en in de war was, er wel serieus op los te fantaseren! Ik zat spontaan weer in de fantastische wereld van Marc De Bel zijn boeken.

En ik voelde me spontaan weer acht jaar!

Merci Marcske … merci!