—

- You go
Wherever you go today
You go today -

Springlevend ben ik. Net als het gevoel dat ik bij deze foto krijg.

En nu hier opnieuw wat meer beweging in krijgen. Olé …

Het is veel te lang geleden, maar ik heb wel iets leuk aan te kondigen!

Eerst en vooral wil ik zeggen dat het zal moeilijk worden! En het niveau van de foto’s zal zoals de kwaliteit van de camera ook nihil zijn! Maar het zal ook wel grappig worden. Hoewel ik nu al in mijn linkerteentje voel dat het misschien niet zal lukken. Maar dat doet er niet toe. Ik zal het tenminste geprobeerd hebben. De reminder staat nu al in m’n agenda geprogrammeerd, en dit elke dag opnieuw!

Het moet vooral een uitbreiding van m’n geheugen worden, een soort van fotodagboek … het is maar hoe je het bekijkt. Maar eigenlijk wil ik dat ik er binnen één jaar zeer content kan op terugkijken en zeggen dat het zo goed als gelukt is. Volgens mij zal de voldoening enorm groot zijn, en zal het vooral zeer geestig zijn om door die vele foto’s een groter geheel te zien. Een visueel verslag van één jaar. Deze gedachte zet er mij toe aan er nu eindelijk eens mee te beginnen.

Eigenlijk is het simpel. Mijn iPhone (met de zielige ingebouwde twee megapixel camera) heb ik altijd bij. En de bedoeling is er elke dag één of meerdere foto’s mee te nemen en dan moet ik op het einde van de dag simpelweg één foto er van uploaden en daaraan eventueel een titel toevoegen. De Flickup applicatie doet dit rechtstreeks van mijn iPhone. Makkelijker kan toch niet!

Ik heb wat zitten zoeken om de geotag informatie ook mee te krijgen bij de upload, maar dit liep niet goed af. Hopelijk wordt dit verholpen in één van de volgende updates. Het zou een extra dimensie geven aan dit project.

Zie hier, dag één! Wens me veel succes en niet vergeten te bookmarken of aan de RSS-reader toe te voegen die handel!

www.flickr.com/photos/1983-be-today/

From now on, i will be uploading a photograph a day to flickr with my iPhone.

I’ll be using the in built two megapixel camera from my iPhone and an uploading application like Flickup.

It’s not about good or beautifull photographs, but more like an extension of my memory. Maybe it helps me to remember things i see in my enviroment.

On the first place, i do this for myself and my friends and maybe you will be enjoying it too.

I intend to upload a ‘photograph’ to flickr every day.

Make sure you also visit my more ’serious’ flickr account: www.flickr.com/photos/1983-be/where i post photographs where i’m acutally more proud on.

Welcome to the ‘A Flickr a day project’! This must be a fun project!

I hope to add geotag data in the future when the iPhone supports its decently.

Thanks, and wish me luck!  

Het is 9u20 en ik kwam hopeloos te laat wakker. Ik zou die dag te laat komen op het werk, wat altijd wel eens kan gebeuren. Het voordeel was dat ik op mijn gemak kon douchen, ontbijten, en naar het station wandelen. Waar ik nog rustig de tijd had om de krant te lezen op het vertrouwde perron vijf.

Perron vijf jawel. Want de trein van drie minuten voor het uur richting Kortrijk vertrekt dan ook altijd van perron vijf. Eenmaal ik was opgestapt zat ik rustig mijn krant verder te lezen. Dat het een ander type wagon was moest aan het tijdstip gelegen hebben, zo dacht ik toen.

‘Dames en Heren, welkom in de trein met bestemming De Panne, deze trein stop in …’. Ik was standepede in lichte paniek en behoorlijk in de war! Nadat ik aan mijn overbuur vroeg of deze trein écht wel naar De Panne spoorde wist ik het zeker: ik zat op de verkeerde trein! Wat er opnieuw voor zorgde dat ik die dag nog later op mijn werk zou toekomen. ‘De trein is altijd een beetje reizen’ zei de man die mij kon bevestigen dat ik op de verkeerde trein grinnikend. Ik kon er nog mee lachen, maar was toch behoorlijk gedesoriënteerd.

Gelukkig gaat de trein naar De Panne vanuit Gent Sint Pieters dezelfde richting uit als de trein naar Kortrijk. Eerstvolgende haltes waren immers De Pinte en Deinze. Waarop de trein naar De Panne dan een andere richting zou kiezen als mijn vertrouwde trein naar Kortrijk. Het plan was dus al vlug duidelijk: afstappen in Deinze en wachten op de boemeltrein die negen minuten na het uur uit Gent zou vertrekken en stoppen in Deinze. Want zo gaat dat met boemeltreinen, die stoppen werkelijk overal! Ik neem niets voor niets de rechtstreekse trein naar Kortrijk.

Toen de trein eenmaal stilstond in het station van Deinze groette ik mijn overbuur die zijn reis naar de Panne voorzette en begaf mij naar de uitgang. Daar stapte ik op het gemak als laatste uit. Tijd had ik immers genoeg, ik was niet gejaagd want ik moest nog tiental minuten wachten in het station van Deinze op de boemeltrein naar Kortrijk.

En nu komt het, bij het afstappen werd ik gehinderd. Een man was druk in de weer om twee bordeaux rode Samsonite reisvaliezen op die trein te sleuren. En dat ging behoorlijk moeilijk! De wagon was namelijk van het type waar je ofwel anderhalve meter moet klimmen, ofwel anderhalve meter moet afdalen om het perron of de trein te bereiken.

En ik kan me perfect voorstellen dat Marc De Bel daar enorm veel moeite mee had! Dus hielp ik hem om één van die bordeaux rode valiezen op de trein te krijgen. Het was pas toen ik die loodzware bordeaux rode valies op de trein had geplofd, dat ik oogcontact had met Marc De Bel. Bedankt! Riep hij mij toe, terwijl hij met zijn ogen knipperde.

Marc de bel! Rond tien uur ’s morgens op een doordeweekse dag! Stapt op een trein met bestemming De Panne en heeft twee volgeladen bordeaux rode valiezen bij! In dat in het station van Deinze … begot!

Jawadde! Dan begint mijn slaperige hoofd, die door onvoorziene omstandigheden al volledig gedesoriënteerd en in de war was, er wel serieus op los te fantaseren! Ik zat spontaan weer in de fantastische wereld van Marc De Bel zijn boeken.

En ik voelde me spontaan weer acht jaar!

Merci Marcske … merci!

Kodak Portra 160NC film. Rolleiflex 3,5 met 75mm planar lens. Epson perfection 3200 photo scan. Marseille, maart 2008.

Le Corbusier doet wel een belletje rinkelen. Eenmaal in de buurt wil je dat wel eens zien, La Cité Radieuse dus. Zeker als zij zegt dat het de moeite is. En vond ik het de moeite? Ook al weet ik niets van architectuur en kan ik er niet echt iets zinnigs over zeggen: het was zeer zeker de moeite.

Voltooid in 1953 begot! We zitten volop in het modernisme. Groot, groter, grootst. Hoogbouw! Beton en metaal, kill en strak. Heel Brussel staat er vol van. Het ziet er niet uit, maar toen was dat modern! Alles mocht, alles kon, want expo ‘58 kwam er tenslotte aan. Optimisme troef! Heel Brussel is verminkt geweest voor en door dat modernisme. Je voelt de woede over deze verminking als je Geert van Istendael’s boek arm Brussel leest. (wat trouwens een uitstekend boek is, maar dat is voor een volgende keer)

Terug naar Marseille. La Cité Radieuse gebouwd in die gouden naoorlogse tijden dus. Een woontoren, zo noemen we dat. Tegenwoordig bouwen we geen woontorens meer, we hebben ingezien dat dit niet werkt. We willen dat niet (meer). Want het is lelijk (vooral dat) en niet zo sociaal als we dachten. Alleen maar nadelen, zo zien we dat tegenwoordig toch.

Betonnen blokken zijn het die ergens worden neergeplant en waar project ontwikkelaars grof geld aan verdienen. Veel woningen op een kleine plaats. Easy money, en vooral zeer goedkope architectuur. En men durft op de koop toe er zo’n drietal naast elkaar zetten. Ziet er nog spectaculairder uit en brengt vooral nog meer geld op.

Maar La Maison Radieuse is anders (Natuurlijk! Anders zou ik hier mijn ei niet kwijt kunnen). Het appartementsblok bevat winkels, een restaurant en hotel, dakterras met zwembadje en sportruimtes. Een mini stad in één blok. Een mix, multifunctioneel enzo. Het merkwaardigste van al vind ik dat de appartementen uit twee verdiepingen bestaan. In een appartementsblok heb je appartementen, en die bestaan uit één verdiep. Alsof het onmogelijk is dat appartement uit twee verdiepen op te bouwen. Goed gevonden!

Maar volgens mij is het niet allemaal perfect. Er woonden toen waarschijnlijk ook al geen arme stakkers. En de locatie met prachtig zicht over Marseille is ook niet slecht gekozen natuurlijk. Tegenwoordig ligt het gebouw er maar wat verlaten bij. Je had niet de indruk dat er nog veel mensen daadwerkelijk leefden. Een supermarktje was al helemaal niet te bespeuren, een hotel evenmin. Het restaurant, dat was wel open. Voor toeristen zo vermoed ik. Ook de grootte van de appartement voldoet niet meer aan huidige standaarden zo vermoed ik opnieuw. En de lange donkere gang over de volledige lengte van het gebouw vond ik ook maar kill. Maar de gang is daarentegen wel zeer breed.

Al bij al toch een opmerkelijk gebouw, de renovatiewerken waren al voorzichtig gestart. Nu al een beetje erfgoed …

Soms voel je dat gewoon op voorhand al aan. Je staat daar met je toestel, en omstaanders kijken je raar aan (wat valt hier in godsnaam aan te fotograferen, zie je hen denken). Maar je weet het, dit wordt een geestige foto. Ofwel wordt het helemaal niets.

Wel deze is dus fantastisch uitgevallen, zo vind ik toch. Trots gelijk ne gieter! En de naam, die vind ik ook niet slecht gekozen.

Kodak Portra 160NC film. Rolleiflex 3,5 met 75mm planar lens. Epson perfection 3200 photo scan. Marseille, maart 2008.

Ik ben hier op zaterdagmorgen wel een serieus interessant artikel aan het lezen. Andrew Keen, een Amerikaan (natuurlijk!), heeft het over de gevaren van dit medium. Bloggen.

Niet echt het bloggen zelf maar eerder het fenomeen als ‘iedereen is/wordt journalist’ op het internet. Of de massa zijn de nieuwe creatievelingen. De grens tussen de traditionele media, zijnde kranten en de (openbare) TV zenders vervagen of vloeien in elkaar over. Het internet is de democratisering van de journalistiek!

Keen stelt zich daar vragen bij, hij maakt zich zorgen en maakt zich soms zelf boos. Hij heeft het over de arrogantie van de bloggers die denken dat zij het juiste nieuws vertellen of zelf moeten vertellen. Hij verdedigt vurig de traditionele media, met als grote voorbeeld de BBC. Hij gaat zelf zo ver om web 2.0, want zo noemen we dit fenomeen, één grote utopische beweging te noemen te vergelijken met de communistische maatschapij zoals Karl Marx ze beschreef.

Dat laatste is natuurlijk wel een boutade. Maar wat hij bedoelt is: journalisten zijn professionels. Ze zijn er voor opgeleid en ze werken dagelijks als journalist en worden er ook voor betaald. Het is hun job, het zijn professionals. Om dit zomaar op te heffen en iedereen voor journalist te laten uitgaan. Dit gaat volgens hem te ver. De pers gaat als het ware een wikipediasering tegemoet. Iedereen schrijft mee aan het nieuws, alle meningen kunnen gehoord worden En iedereen heeft zijn eigen grote gelijk.

Hij ontkent niet dat er zeer veel goeie schrijvers zijn die een weblog runnen. Dat kan ook niet anders met zo’n groot aanbod die het internet bevat. Het probleem is volgens hem dat de burger, de surfer, geen tijd heeft om die ene goeie weblog, dat ene goeie artikel over dat ene onderwerp terug te vinden tussen alle rommel die het internet bevat. Daar heeft de traditionele media zijn plek.

Allemaal bijster interessant, en de eerste keer dat ik zo’n stem, zo’n geluid hoor. En ik geef hem gelijk ook! Het internet staat inderdaad vol met troep zoals Keen zelf zegt. En de arrogantie van bloggers die wat te vertellen hebben over maatschappelijke problemen, politiek, of gelijk welk thema, die bestaan. Ze zien hun eigen schrijfsels voor de enige waarheid aan. Rebelleren op het internet!

En nu wordt ik wel heel persoonlijk. Ik noem twee websites die ik zelf regelmatig lees. Ik vel er geen mening over, maar ik vind het toch een goeie vergelijking. Subjectief als het ware. Eén er van is wat Keen de journalistieke troep noemt en de andere een respectabele blog, zo zie ik het toch een beetje. www.lvb.net en www.sargasso.nl. Ze zaten spontaan in mijn achterhoofd toen ik het artikel in de weekendbijlage van De Standaard las.

Een groot onderbouwde theorie ga ik hier niet over geven. Maar een verschil in stijl is er duidelijk wel! Ik heb bij beide mijn bedenkingen, maar uiteindelijk bij de een toch meer dan de andere.

Als ik werkelijk iets te weten wil komen, of de waarheid wil weten over een onderwerp, dan vertrouw ik nog steeds op de traditionele media zijnde De Standaard of deredactie.

En zo vorm ik met dit artikel mijn eigen mening en heb ik mijn eigen Keentje geslagen! De man heeft zijn succes waarschijnlijk ook wel te danken aan dit medium! Hoe dubbel …

Artikel gelezen in de traditionele weekendbijlage van de De Standaard. Hier modern te lezen. En Hier vind je nog een interessant interview met hem. Er is ook een boek uit onder de titel De @-cultuur.

Deze filmrecensie post gaat wel héél ver terug. Het was nog zomer en warm, en er werden films gespeeld onder de boekentoren. Het zal me zeker niet lukken om maandelijks filmrecensies te schrijven. Maar ach, beter laat dan nooit.

Deze post bevat de volgende films: The Hudsucker Proxy, Olivetti ‘82, The Simpsons Movie, A Mighty Hearth, Mira, 4 Months 3 weeks 2 days, Blade Runner, The Edukators, Funny Games, Delicatessen, Soleil Assasine, We Feed The World, My Blueberry Nights, I’m A Legens, Cassandra’s Dream, This is England, Atonement, Once.

Een lange lijst. Maar helemaal zo lang niet als je bedenkt dat deze lijst negen maanden ver gaat. Ga er maar van uit dat ik er zeker enkele vergeten ben! Tot in April, hopelijk toch.

Klik verder voor de recensies

Read the rest of this entry »

Ongelooflijk wat hier uit de kleurlaserprinter rolt. Een echte Mark Rothko. De print was uiteraard hopeloos mislukt, maar ik werd er toch spontaan gelukkig van.

De print zelf hang ik ergens op. Noem het gerust beroepsmisvorming! Nietwaar?

Als er één reden is waarom ik Minority Report een goede film vind, dan is het wel voor het gigantisch grote glazen touch screen. Tom Cruise die op zijn touchcomputer wel véél te stoer van Sherlock aan het spelen was. Ongelooflijk cool! Iedereen die de film gezien heeft weet wel waarover ik het heb.Wel, als je het dan blijkbaar over glazen touch screen schermen hebt dan is de naam ‘Minority Report’ alvast goed ingeburgerd. Zo zijn er op Youtube veel filmpjes te zien die deze naam gebruiken om een of andere touch technologie te beschrijven.

Onderstaand filmpje is een uitstekend voorbeeld van wat mogelijk is, en waarom dit simpelweg den toekomst is. In het filmpje zien we een Amerikaanse onderzoeker (universiteit van New York). Hij presenteert de technologie op de TED conferentie (waar ik al eerder over sprak). Een schitterende demo!

[youtube]http://youtube.com/watch?v=PLhMVNdplJc[/youtube]

En zo kom ik bij de ware reden van deze post. Ik ben al een eindje aan het broeden op een iPhone recensie. Die moest er natuurlijk aankomen! Een ongelooflijk machien én multitouch. En dit is nu net één van de sterkste punten van dat machien. Later meer daar over.

En als iemand daar nog in geïnteresseerd is, mijn filmrecensies van afgelopen half jaar, die komen er aan hoor! En wie weet wordt mijn flickr account ook nog een geüpdatet met nieuw materiaal, hoewel het op dat vlak ook stilletjes is. Daar zit het slechte weer misschien voor iets tussen.